இறைவன் வழி பக்தன்

( உமாபாலசுப்ரமணியன்)

      வாத நோயினால் மிகவும்   வேதனைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தார் நாராயண பட்டத்திரி. என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை அதனால் ஒர் ஜோசியரை அணுகிப் பிராயச்சித்தம் கேட்டார்.அவருடைய நோய் குணமடைய வேண்டுமானால் அவர் குருவாயூரப்பன் சந்நிதிக்குச் செல்லவேண்டும் என்றும், அங்கே குருவாயூரப்பனான கிருஷ்ணனின் மகிமைகளைப் பாட வேண்டும்என்றும் அந்த ஜோசியர் அவருக்கு அறிவுறுத்தினார். அதைக் கேட்டுத் திகைத்தார் நாராயணபட்டத்திரி. இத்தனைக்கும் அவர் அனைத்து வேத சாஸ்திரங்களையும்  அறிந்தவராக இருப்பினும் .  ஏற்கெனவே பலராலும் எழுதப்பட்டும், சொல்லப்பட்டும் வந்திருக்கும் கிருஷ்ணனின் அற்புதத்திருவிளையாடல்களை தாமும் சொல்வது என்பது எந்த வகையில் புதுமையாக இருக்கும்? அவருக்கே  புரியவில்லை மீண்டும்  யோசித்தார்  ஆகவே வேறு வகையில்தான் இதனைக் கையாள வேண்டும் என்ற ஒரு முடிவிற்கு  வந்தார்.  என்ன முடிவு ?

       அதாவது, கிருஷ்ணனின் லீலைகளை  ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லி குருவாயூரப்பனிடமே ‘அப்படியெல்லாம் நடந்ததா?’ என்று கேட்டு விட வேண்டியதுதான்.; அவன்’ ஆம்’  என்று சம்மதம் தெரிவித்தால் , அந்த தெய்வீக நிகழ்ச்சிகளைப்  பாடல்களாக  எழுதி அவருக்குச் சமர்ப்பிப்பது தான் தகும்   என்று தீர்மானித்துக் கொண்டார். ஒரே விஷயம்தான் என்றாலும்  ஏற்கெனவேஎழுதப்பட்டது போல இருந்துவிடக் கூடாது, தன் படைப்பு , சிறிது  வித்தியாசமானதாக இருக்கவேண்டும் என்ற அவருடைய புதுமை எண்ணம்  1580-ம் ஆண்டிலேயே அவருக்கு வந்துவிட்டது..
      குருவாயூரப்பனை நினைந்து , கிருஷ்ணரைப் பற்றிப் பத்துப் பாடல்களைப்  பாடிவிட்டுஒரு நம்பிக்கையில்  பட்டத்திரி நிமிர்வார்.  ‘இன்னும் பாடு’ என்பான் குருவாயூரப்பன். ‘ இவரும்பத்து பாட்டு பாடிவிட்டேனே, என் உடம்பை  குணப்படுத்து’ என்று கேட்பார்  பட்டத்திரி.  ‘மாட்டேன்,உன்னை குணப்படுத்திவிட்டால் அப்புறம் நீ தொடர்ந்து பாடாமல் போய்விடுவாய்’ என்று  மறுப்பான்குருவாயூரப்பன்.

‘உன்னைப் பாடுவதென்றால் எனக்கு கசக்கவா போகிறது ? “ என்று  கூறிக் கொண்டு, தொடர்ந்துபாடுவார். ஆனால், சில  பாடல்களுக்குப்  பிறகு மீண்டும் அதே கேள்வி, அதே பதில்தான். இப்படியே குருவாயூரப்பனைப் பற்றிய பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டே இருந்தார். . ... நாராயணீயம் முழுமை பெற்ற  போதுதான்  பட்டத்திரியும் முழுமையாகக்  குணமானார்!  இது இறைவன் சித்தமாகும் .
      அந்தக்  காலத்தில்  நாட்டு வைத்தியத்தில் ‘ஏழு கடுக்காய்’ வைத்தியம் என்று ஒரு சிகிச்சைமுறையைப்  பின்பற்றி வந்தார்கள். அதாவது பரிகாரமே ஏழுதான் . , வயிற்று வலியாயிருந்தால் ,ஏழு கடுக்காய் சாப்பிடு  என்றும் , பொருள் திருடு போய்விட்டதானால் , ஏழு கடுக்காய்எடுத்துக்கொள் என்றும் , மனைவி பிரிந்து போய்  விட்டால் , அதே ஏழு கடுக்காய்சாப்பிடு என்றும் குரு கூறுவார். . இப்படி தன் ஆசான் ‘சிகிச்சை’ அளிப்பதைக் கண்ட ஒரு சீடன், குருவிடம், ‘‘அதுஎன்ன உடல் உபாதைக்கும்  அதே வைத்தியம்; பொருள் களவு போனதற்கும் அதேதானா?  எப்படிஇது  சாத்தியம்?’’ என்று கேட்டான். ‘‘போய், ஏழு கடுக்காய்களைச்  சாப்பிட்டுப் பார், உனக்கேதெரியும்’’ என்றார் குரு!
      பாண்டவர்களில் , அருச்சுனனின் புதல்வனான அபிமன்யு , குரு வம்சத்திற்கும் , பாண்டவர்களுக்கும் குருக்ஷேத்திரத்தில் நடந்த போரில் , துரியோதனன் தரப்பினர் வகுத்தபத்மவியூகத்துக்குள் புகுந்து விட்டான். தான்   தன் தாய் திரௌபதியின் கர்ப்பத்தில் இருந்த போது,இயல்பான  போர் முறைகளையும், அதில் பத்மவியூக தந்திரத்தையும் கிருஷ்ணன் தன் தாய்க்குச்சொல்லிக் கொண்டிருந்ததைக்  கேட்டபடி இருந்தான் அபிமன்யு. ஆனால், அந்த வியூகத்திலிருந்துவெளியே வரும்  யுத்தியை கிருஷ்ணன் சொல்ல ஆரம்பித்தபோது  திரௌபதி அங்கிருந்து ஏதோவேலையாக  எழுந்து போய்விட்டாள். ஆகவே வியூகத்திலிருந்து தப்பிக்கும் சூட்சுமத்தை அபிமன்யூ அறியவில்லை. அதனாலேயே அவனை துரியோதனனின் படைகள், போரில்  எளிதாகக்கொன்றுவிட்டனர். மகன் இறந்த செய்தி கேட்ட அருச்சுனன் புத்திரசோகம் தாங்காது கதறிஅழுதான். . அருகிலிருந்த  கிருஷ்ணனும் , அர்ஜுனனை விடப்  பெரிதாகக் குரலெடுத்துஅழுதான்.
      இது என்ன வேடிக்கை? பரமாத்மா கிருஷ்ணன் ஏன் அழவேண்டும்? தான் கூடுதலாகஅழுதால் அர்ஜுனன் அந்த ஆறுதலில் மனம்  அமைதியடைவான் என்று எண்ணினானோ?கிருஷ்ணன்

எதற்காக   கிருஷ்ணன் அழுதான் தெரியுமா?

      ‘இந்த அற்ப  இழப்புக்காக அழும் உனக்குப்போய் மன ஒருநிலைப்பாடு, துன்பம் - இன்பம்இரண்டையும்  ஒன்று போலப்  பாவிக்கும் மனப்பக்குவம்வருமாறு  கீதையை உபதேசித்தேனே’என்று நினைத்து, அதற்காக அழுதானாம் கிருஷ்ணன்!   குருக்ஷேத்திர யுத்தத்தின் கடைசி நாள்.துரியோதனன் தலை சாய்ந்தது. . வெற்றி வாகை சூடிய அருச்சுனனை கிருஷ்ணன் தேரிலிருந்துஇறங்கச் சொன்னான்.  இதுநாள்வரை அருச்சுனனுக்கு தேரோட்டியாகப்  பணியாற்றியதால் கிருஷ்ணன், தான் முதலில்  கீழிறங்கி,,  பிறகு கதவைத் திறந்துவிட்டு அருச்சுனனை இறங்குமாறு சொல்வது  வழக்கம். ஆனால் இன்றைக்கு  வழக்கத்திற்கு மாறாக முதலில் அருச்சுனனை இறங்கச் சொல்கிறானே ! 

      துரியோதனன்  இறந்துவிட்டதால், போரில் பாண்டவர்களுக்கு வெற்றி உறுதியாகிவிட்டது. அதனால்   தேரோட்டியான கிருஷ்ணன்  தன் நிலையை மறந்துவிட்டானா?  என்று அருச்சுனன்திகைத்தான். ஆனால், கிருஷ்ணன் பிடிவாதமாக முதலில் அருச்சுனன் தான் இறங்க வேண் டும்என்று வற்புறுத்தி அருச்சுனனை முதலில் கீழே  இறங்க வைத்தான். பிறகு, கிருஷ்ணன் இறங்கியவுடன்  தேர்   தீப்பற்றிச் சாம்பலாகியது.  அதைக் கண்டு திடுக்கிட்டான் அருச்சுனன்.அவனைப் பார்த்து “ஆமாம், அருச்சுனா!... இவ்வளவு நாட்களாக நடை பெற்ற போரில்  எத்தனையோ வகையான அம்புகள் இந்தத் தேரை நோக்கி வீசப்பட்டன. அவற்றின்   தீய சக்திகளையெல்லாம்  நான் தாங்கிக் கொண்டேன். போர்  முடிவடைந்து விட்ட இத்தருணத்தில்அந்த உக்கிரகங்கள் எல்லாம்  கனன்று, தீயாய் மூளக்  காத்திருந்தன. நான் முதலில்இறங்கிவிட்டால் நீயும் இந்தத்  தேரோடு பஸ்மமாகியிருப்பாய்     ,என்பது  தெரியுமா?” என்றுவிளக்கினார்.